Legende by Gemmell David

Author:Gemmell, David
Language: nld
Format: epub

Toen de vogels bij het ochtendkrieken begonnen te zingen, kreunde Roek en hij rolde zijn pijnlijke lichaam van de harde boomwortels die in zijn zij hadden gedrukt. Zijn ogen gingen open. De Dertig sliepen voor het merendeel nog, maar de lange Antaheim stond op wacht bij de beek. Serbitar zat nog steeds bij de wilg, waar hij tijdens het voordragen van de gedichten heen was gegaan.

Roek ging recht zitten en rekte zich uit. Hij had een droge keel. Nadat hij zijn deken had teruggeslagen, liep hij naar de paarden, rommelde in zijn bagage, spoelde zijn mond met water uit zijn veldfles en liep naar de beek. Hij haalde een stuk zeep te voorschijn, trok zijn hemd uit en knielde naast het snelstromende water.

'Zou je dat misschien niet willen doen?' zei Antaheim.

'Wat?'

De lange krijger liep naar hem toe en hurkte naast hem. 'Het zeepschuim wordt door de beek stroomafwaarts gevoerd. Het is niet verstandig om onze bewegingen zo te verraden.'

Roek vervloekte zichzelf voor zijn onnadenkendheid en verontschuldigde zich snel.

'Dat is nergens voor nodig. Het spijt me dat ik je lastig viel. Zie je die plant daar, naast die bemoste steen?' Roek draaide zijn hoofd en knikte. 'Het is citroenmunt. Was je met water, wrijf dan een paar van die bladeren stuk en reinig je lichaam ermee. Het zal je verfrissen en een ... aangenamere geur veroorzaken.'

'Dank je. Is Serbitar nog steeds aan het reizen?'

'Hij zou al terug moeten zijn. Ik zal hem gaan zoeken.' Antaheim sloot enkele ogenblikken lang zijn ogen. Toen hij ze weer opendeed, zag Roek de paniek erin en de krijger rende weg van de beek. Tegelijkertijd schoten alle leden van de Dertig uit hun dekens omhoog en renden naar Serbitar bij de wilg.

Roek liet zijn hemd en zeep op de oever vallen en haastte zich er ook heen. Vintar boog zich over de onbeweeglijke gestalte van de albino; hij sloot zijn ogen en legde zijn handen aan weerskanten van het slanke gezicht van de jonge leider. Lange tijd bleef hij zo zitten. Het zweet brak uit op zijn voorhoofd en hij begon heen en weer te zwaaien. Toen hij een hand ophief, stond Menahem meteen naast hem en hief Serbitars hoofd op. De donkere krijger duwde het rechter ooglid van de albino omhoog: de iris was bloedrood.

Virae liet zich naast Roek op haar knieën vallen. 'Normaal zijn zijn ogen groen,' zei ze. 'Wat gebeurt er?'

'Ik weet het niet,' zei Roek.

Antaheim stond op uit de groep en rende naar het struikgewas, waaruit hij korte tijd later terugkwam met een arm vol wingerdbladeren, die hij op de grond gooide. Hij verzamelde droge twijgjes en maakte een klein vuur; toen maakte hij een driepoot van takken, hing een pot boven de vlammen, goot die vol water en begon de bladeren tussen zijn handpalmen klein te wrijven, waarna hij ze in de pot liet vallen. Al gauw begon het water te borrelen en een zoete geur verspreidde zich. Antaheim nam de pot van het vuur, goot er koud water uit zijn

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.